Taartenoorlog (2017)

‘I have a Dream’… Alle mensen zijn de wrede conflicten en oorlogen onwaarschijnlijk beu. Competitiegeest en machtsgevoel verdwijnen als sneeuw voor de zon. In de wereld van de sport wordt deelnemen belangrijker dan winnen. De planeet Aarde wordt groener zonder politieke invloeden. Wij komen terecht in ‘Het Paradijs’ zonder dat daarbij de een of andere geloofsovertuiging het pad heeft geopend. Wapens worden overal ter wereld massaal vernietigd onder controle van de VN. Er worden politieke alternatieven gezocht om alle oorlogszuchtige of extremistische overblijvers te paaien. Er blijft uiteindelijk maar één partijkeuze over: De ‘PVDG’ (partij van de Gooitaart) met als absolute wereldleider de beruchte taartengooier N Godin.

Slagroombedrijven draaien op volle toeren, banketbakkers worden multinationals, gooitaart firma’s worden massaal opgericht, transport en postorderbedrijven kunnen de gooitaart aanvragen bijna niet volgen. Slimme ingenieurs ontwikkelen taartgooitoestellen van alle categorieën, modellen en prijzen. Legerkazernes worden omgebouwd tot oefenterreinen in taartengooien. Op openbare plaatsen van steden en gemeenten worden taartgooiparken aangebracht. Taartautomaten, aan iedere straathoek. Taartgooireizen van de evenaar naar het noorden en het zuiden, met uitzondering van de Noord en Zuidpool (de taarten mogen niet bevriezen, uiteraard) worden massaal georganiseerd. Opkuisbedrijven schieten als paddenstoelen uit de grond doordat taartextremisten diverse taartenoorlogen uitvechten. Er is geen armoede of honger meer, iedereen vindt ergens wel een gepast werk in de taartenmaatschappij. Geen bommen, kogels, gifgas, vuur en menselijk leed, maar melk, room, suiker, eieren, boter, bloem, fruit en zoetigheid… Niemand is nog ernstig bezig. Ruzies worden beslecht met een taart in het gezicht of als geschenk op een karton bordje. Het leven is plots heel veel waard dankzij de taart.

Ik werd blij wakker. Aan de ontbijttafel hoorde ik het gebruikelijke ochtendnieuws. Oorlog, ellende, aanslagen, honger en doden. Helemaal op het einde was er toch nog wat positiefs te horen, alhoewel… Men zou op de scholen iets ondernemen tegen de overconsumptie van ‘zoetigheden’ bij de kinderen en jongeren. Toen zei ik tegen mijn vrouw: ‘Taartenoorlogen hebben ook wel nadelen natuurlijk!’ ‘Waarover heb je het liefste?’ vroeg ze geeuwend…

Lucas Moor