Bondige Nostalgie 04/02/2013

Als vijftienjarige snaak kon ik mij nog geen gsm, pc, gps of internet voorstellen alhoewel ik bezeten was van sciencefiction en fantasyfilm. Het was 1962, het jaar van Dr. No, de eerste Bondfilm. Je hoorde erover op de radio, je las erover in tijdschriften. Als je het geluk had dat je ouders een zwart-wit tv hadden, kon je filmfragmenten van Sean Connery, alias James Bond, met zijn 007-gadgets aan het werk zien. De cinemazalen liepen wekenlang vol. Vrouwen vielen met trossen voor de uitstraling en het imago van de Schotse acteur. Ik begon mezelf ook al, ondanks de seksuele taboes van die tijd en mijn prille jeugd, te spiegelen aan de levensstijl van die onverbeterlijke held die omringd en aanbeden werd door de mooiste, maar soms ook wel gevaarlijkste, vrouwen ter wereld. Het kon niet meer op, James Bond spijsde mijn fantasie rijkelijk. Ian Fleming's verhalen werden onherroepelijk diep in mijn hersenen gekerfd. Telkens weer keek ik vol verlangen uit naar de volgende film met weer nieuwe gadgets, nieuwe slechteriken, nieuwe acteurs, nieuwe titelsongs en prachtige John Barry muziek.

Nu ben ik met pensioen, heb geen enkele Bondfilm gemist, maar de jongensdromen van de superheld zijn nu al lang verleden tijd. De Bondgadgets van weleer zijn om je een breuk te lachen als je bekijkt in welke super-gadget wereld wij nu leven, maar door die evolutie te volgen sta je toch wel verbaast bij elke nieuwe Bondfilm hoe de attributen in de filmscènes mee evolueren. Er komt geen eind aan de fantasie om James Bond levend te houden...

Ik kocht onlangs, in een tweedehandswinkel voor boeken en dvd's, een verzamelbox met de eerste twintig Bondfilms, voor een prijsje. Het is ongelooflijk hoe de cinema in al die jaren is geëvolueerd, maar het is toch heerlijk nostalgisch en plezant om ze nog eens allemaal terug te zien.

 

Lucas Moor