Horrorca (2013)

Trillend op haar benen, schuddend van de overdosis hartkloppingen belde mijn vrouw mij gisterennamiddag op.

Ik lag in de zetel naar Walt Disney’s ‘De Kleine Zeemeermin’ te kijken toen ik het alarmerend telefoontje ontving. Het schril contrast van haar oproep met het sprookje waarvan ik aan het genieten was, deed mij bruusk weer in de werkelijkheid belanden. Ik dacht dat er een overval in haar bistro had plaatsgevonden.

In zekere zin had ik juist geraden. Ze had de arbeidsinspectie, op een nogal brutale wijze, over de vloer gehad. Alhoewel ze al van de psychologische shock herstellende was, sprak de blik in haar ogen boekdelen. “Ik voel mij als een misdadiger!” zei ze. “De klanten in de zaak deden ook maar raar, ik kon mij met moeite concentreren om hun rekening in de kassa te tikken, ik bleef maar beven!” Nou, mooie reclame dacht ik…

Mijn vrouw werkt zich te pletter om in de horeca te overleven. Ze probeert zoveel mogelijk de zaak alleen te runnen, gezien de erbarmelijke hoge loon - en andere kosten, haar uithoudingsgrenzen voortdurend bedreigen. Soms moet ze ook wel eens, tegen wil en dank, een interim hulpje inschakelen. Ondanks het feit dat iedereen nu zo stilaan weet hoe de sombere toekomst van de horeca voorspeld wordt, vecht zij op een eerlijke manier tegen de torenhoge kosten. Daar kun je alleen maar respect voor opbrengen vind ik. Dit respect was er, mijns inziens, waarschijnlijk niet bij die inspecteurs…

Die mensen doen hun werk, volledig akkoord, maar waarom moeten zij altijd, op een razzia-achtige wijze, de schrik op het lijf jagen van de simpele zelfstandige die aan het werk is? ‘Mag het niet wat vriendelijker en onopvallender meneer?’ zou bij mij de eerste vraag geweest zijn, vooraleer op hun vragen te antwoorden. Fraudebestrijding, laat mij niet lachen! Om het in keukentermen uit te drukken: ‘Kleine garnalen zijn gemakkelijk te vangen en te bewerken.’

Ik ken een ‘kleine garnaal’ (niet mijn vrouw) die werd gevangen. Niet op tijd een hulpje ingeschreven. Een boete die de zoveelste kleine horecazaak naar de vergeetput bracht. Je bent beter betrapt met een fraudezaak van dertig miljard, dan ben je ervan af met een paar honderd miljoen… Maar goed, dit zal in de horeca wel nooit voorvallen denk ik.

Ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat de motivatie bij de kleine zelfstandige in de horeca alsmaar afneemt. Het wordt voor de kok, café of restaurantuitbater en alles wat ermee te maken heeft, alleen maar zwaarder om te dragen, ondanks alle alarmkreten. Kleine veranderingen, zoals discretere controles, vriendelijkheid, beleefdheid en begrip bij de controleambtenaren zouden al een heel verschil maken. De grote fraudedossiers drastisch aanpakken en zonder omwegen bestraffen zou niet alleen eerlijker zijn, maar ook de staatskas spijzen om de kleine zelfstandige in ons landje meer vleugelslag en motivatie te geven. Dan zouden ze in de horeca misschien de komende verplichte blackbox kassa toejuichen in plaats van verwensen…

Lucas Moor