Oerbi en Orbi 26 maart 2005

 Het wordt zo niet geschreven, dat weet ik.

Mijn simplistische interpretatie is er door het feit dat ik eerst dacht dat het een volwassen versie van Peppie en Kokkie was. Later hoorde ik dat het iets te maken had met de Paus en Pasen, en nog iets later zag ik het ook nog op het tv-nieuws. Een ‘zegen’ voor het leven zou ik zeggen… Er gaat een gordijntje open, een zieke, stokoude paus wordt naar voor gereden in een rolwagentje, een paar pijnlijke pogingen om er toch maar iéts uit te krijgen mislukt schromelijk, en men blijft maar filmen terwijl, nog net voor de arme man aan het kwijlen zou gaan, de micro wordt weggedraaid en het gordijntje zich wederom sluit.

Ik ben geen katholiek, ik zie het dus meer als een levende -reuze poppenkast met een enthousiast fanatiek publiek, vaste toeschouwers die hun hoofdpersonage maar niet kunnen wegdenken van de scène, er vloeien zelfs tranen van emotie. Het is zoals in een circus. De massa ziet het lijden niet van de oude dansende beer, zijn gedwongen nummertje, zijn eenzame opsluiting, alles om de massa te behagen. Het is droevig in zijn context, ik denk dat zowel de beer als de kerkvader hetzelfde lot ondergaan. Hun nummertjes moeten tot het bittere einde gespeeld worden. Van waar zou dat komen? Waarom laat men dat toe? Simpele vragen eigenlijk! Traditie, fanatisme, massahysterie, ramptoerisme… Kies zelf maar, of heb je nog alternatieven? Het is natuurlijk niet zo erg als het extremisme met het daar –uit –vloeiend terrorisme die men tegenwoordig elke dag ziet, maar je moet toch maar eens de vraag stellen: Wie zijn die extremisten, wie zijn die terroristen? Ze zijn voorlopig nog in de minderheid, gelukkig maar! Het was wel even anders in onze geschiedenis, denk maar aan de kruistochten, de inquisitie… De extremisten, terroristen van het verleden zou je ze kunnen noemen. Ze predikten fanatisme en veroorzaakten massahysterie, ze doodden onschuldige mensen die niet in hun spoor liepen, de traditie moest worden verdergezet… Koppel macht aan extremisme en de geschiedenis herhaalt zich. Mensen, mensen, je hoeft geen individualist te zijn om die logica te volgen.

Als geloof fanatiek wordt, als een doelstelling extreem wordt of als een traditie ongezond blijkt, laat het dan. Laat die oude beer met rust, stop die tradities, dieren horen niet thuis in een circus! Laat die oude man rustig sterven als zijn tijd daar is, stop de massahysterie, dit is geen kerk meer uit de middeleeuwen, respect voor iemand is geen verafgoding!

Laat deze ‘Urby et Orby’ of deze ‘niet uitgesproken zegen’ of wat je er ook bij bedenkt, niet alleen op de eerste paasdag, maar ook op andere dagen een moment van bezinning zijn. Een poppenkast is voor kinderen, niet voor volwassen mensen.

Lucas Moor.